Crossmediale storytelling -

Glenn Helder, van randcrimineel tot voorbeeldvader

HEERENVEEN – Glenn Helder heeft zijn leven weer op de rit. De ex-topvoetballer coacht zelfs het team van zijn zoon. Van de gevangenis naar een bijveld op een voetbaltoernooi in Heerenveen. Hoe een voetballer van randcrimineel naar voorbeeldvader transformeert.

13 januari 1996
Arsenal komt in de uitwedstrijd tegen Middlesbrough terug van een achterstand. Bij een 2-2 gelijke stand móet het gebeuren. In het roerige seizoen mag het geen punten verspelen tegen de grijze middenmoter. De titel is dan wel heel ver weg. In een volgepakt stadion hangt een hoopvolle sfeer. Mannen met bierbuiken aan de zijde van de thuisploeg ruiken hun kans om eindelijk weer eens te stunten tegen een topploeg.

Arsenal dringt echter aan en komt gevaarlijk door via de rechterkant.  Nadat de gegeven voorzet moeizaam wordt verwerkt door de verdediging, sprint Glenn Helder het strafschopgebied in. Met een droge, maar sierlijke knal zorgt hij voor de beslissing in het spectaculaire duel. Even sierlijk valt hij zijn ploeggenoten in de armen. Dennis Bergkamp is daar één van. Middlesbrough is verslagen.

Begin 2008
Helder bevindt zich voor zeven maanden met zijn grote lijf in een benauwde ruimte. De muren van zijn gevangeniscel omarmen Helder net als Bergkamp in 1996 na zijn winnende doelpunt. Alleen is het nu geen omhelzing van uitzinnige vreugde, maar van bruuske criminaliteit, misdaad en vrijheidsbeperking. Het beeld van een vergeten voetballer die na zijn carrière in een te zwart gat is gevallen overheerst. Het zwarte gat waarin een zelfmoordpoging,  gokproblemen, mishandeling en vuurwapenbezit als bodem functioneren.

15 en 16 juni 2013
Op tien velden wordt in Heerenveen een toernooi georganiseerd voor kinderen van acht tot en met elf jaar oud. Er zijn maar weinig mensen die de stemcapaciteit hebben om het enthousiaste geluid van de kinderen te overrulen.

Toch is er een man die daartoe instaat is. Glenn Helder coacht namelijk het jeugdteam van zijn zoon. De man die eerder met een revolver over straat liep en zichzelf van het leven wilde beroven, staat hier fanatiek zijn zevental naar voren te brullen. Brullen in de positieve zin van het woord. Voorbeeldig laat hij zien hoe voetbalouders zich moeten gedragen langs de lijn. Het contrast is groot. Het is nog steeds hetzelfde grauwe lijf uit de gevangenis, maar onder de huid van die ex-gedetineerde zit een compleet ander mens.

Als zijn zoon uit de wedstrijd wordt gespeeld door een meisje, illustreert Helder zijn gedaanteverwisseling met een alleszeggende opmerking. Terwijl Helder junior met dezelfde motoriek als zijn vader probeert op te krabbelen na een perfect uitgevoerde tackel, complimenteert hij haar. ”Niet normaal nummer twee, wat verdedig jij goed.” Zijn zoon hoort het en kijkt geïrriteerd naar de zijlijn.

Zijn team weet de wedstrijd niet te winnen. Het verandert weinig aan de gelaatsuitdrukking van de voormalig international. Zijn zoon heeft plezier gehad, net als de rest van zijn team. Daar gaat het nu om in het leven van Helder. Een tijdje later loopt Helder junior in de armen van zijn vader. Het kind vervult voor even de rol van Bergkamp zeventien jaar geleden. Wederom een omhelzing, maar nu van geluk.

Tags: , , , , , ,

2 Comments : Leave a Reply

  1. Suzan Bonting schreef:

    Hartstikke goed geschreven, klasse jonge, ik vond het ook nog eens heel erg leuk om te lezen.
    Suzanxx

  2. Jantina Vledder schreef:

    Met plezier beide verhalen gelezen! Goed bezig. Leuk om te merken dat je bezig bent met waar je hart ligt!

Leave a Reply